Ben düsmekten hic korkmadan oradan oraya kosturan bir cocuktum, cunku bilirdim yerden kalkmasini hep becerirdim.
O yara bereler, cizikler cok yakisirdi bana.
Sana kosarken önüme bile bakmadan, kimsenin söyledigini kaale almadan, düstüm ben, kalkacagimi sandikca daha da düstüm ve düstüm…
Farkina bile varmadim yerde serili kalakaldigimin.
Hayat donmustu bu sehirde, ben de sende takili kalmistim.
Dikenlerinin canimi acitacagini bile bile avucumun icinde simsiki tuttugum, cirkin bencil gül cicegi...
Orada olmaktan hic sikayetci olmadin, ama bir gün cekip aldin kendini ellerimden, kanata kanata...
Umurunda olmadi hic, olmayacak da...
Peki neden?
Senelerce bir insanin hayatinda yer alip da iz birakmamak mümkün müydü?
Yoksa sen yok muydun?
Simsiki kapali tuttugum ellerimi kanatan sen degil de, kendi etime sapladigim kendi tirnaklarim mi?
Yapayalniz dünyama uyanmamak icin kendimi icine hapsettigim rüyamdin sen benim, rüya kimi zaman kabusa dönüstü, kimi zaman akillara sigmadi, ama ben sensizligi göze alamadigim icin gözlerimi acamadim kendi dünyama.
Sen bitirdin bu rüyayi gidisinle...
Su anda durmaksizin sizlayan yaram iyilesebilecek sonunda.
Ugruna terkettigim hayatima haksizlik ettim ben, bana ait her sey senden daha güzel.
Tek istedigim bir kac saatti...
O ellerine doyamadigin, sesine dayanamadigin, kokusunu unutamadigin, hayalini kurmadan duramadigin o kadina...
Bana, ufuklarimda kaybolmadan önceki son bir iki dakikani degil de,
Söyle doya doya yudumlayabilecegim bir kac saatini ayirmandi istedigim...
Varliginla uyusturdugun bedenimin iyilestirmeyi beceremedigi, üzeri kat kat kabukla örtülü derin bir yara gibiydin, gidisin tüm örtüleri kaldirdi, biliyorum iyilesecegim simdi, ama bari biraz kalsaydin da, aciga cikmis aciyan yarama beraber üfleseydik…
Ama her zaman oldugu gibi tek kisilik bu oyunun tek basina olan kahramaninin kendi hikayesi bu…
Belki de hic yoktun, yarattigim cok kusurlu bir masaldin belki de, mükemmel olmaktan cok uzaktin, o yuzden gercekle karistirildin…
Ve bir gün kayboldun, ben de “gercek” dünyama geri döndüm…
Gercek senden cok daha güzelmis, onu gördüm…
B.K. (16.04.2010)
Ben son kıtaya bayıldım: "tek kişilik bu oyunun, tek başına kahramanı..."
YanıtlaSilİnsan bir kere anlamışsa bunu, o yoldan dönüş yok. Hem kendine sahip çıkıp hem de karşısındakini hayatına sokabilmeyi becerecek. Zaten insan bir kere doğdu mu, hayatında dengeyi kurmayı becerecek. Aksi sadece tüketim ve zaman kaybı...
Ben umutla kalan ve ne olursa olsun yolunu bilen olmayı seçenlerden yana kullanıyorum oyumu...
Umuda dostum, umutlu olana...