Içimde siddetle çaglayan bir nehir var.
Izlemek yoruyor, takip edemiyorum, gözlerimi gömemiyorum derinlerine.
Gözlerimi ufuga çiviledim, el yordamiyla nehrin kiyiya bagisladigi taþsari topluyorum, bu taslardan yazacagim hikayemi.
Geri dönüs yolunu bulmak kolay olsun diye, geçtigim patikalara elimdeki taslari serpe serpe, iniyorum gecemin derinliklerine.
Burnuma geliyor mis gibi bir kahve kokusu.
Bir bardak sicak su, bir poset kahve...
Her bir tanecigin suyla bulustugunda geride biraktiklari manzarayi izleyisim geliyor aklima:
Kahve parçacigi suya öylesine düser, yer çekimine karsi gelemeyerek ve ona deger degmez erir gider, yok olur. Her bir parçacik geride adini ondan alan kahverengini birakir ve sonunda su dumanlari tüten koyu renkli çok aci bir iksire dönüsür.
Nice heyecanim vardi, mis gibi kahve kokan.
Hepsi nasil da kosarlardi çekimine kapildiklari nice derinlere dogru.
Suyun sicakligi kahveyi eritir, beni de ‘onlarin’ sicakligi eritti hep.
Zamansiz heyecanlar, gülüslerin ölümü ile sonuçlandi.
Her yok olan gülüsüm, geride pastele çalan bir renk birakti.
Ve eve kayiplarla dönülen nice kumar gecelerinin sonu:
Içim kopkoyu bir kahve renginde simdi, yakip yikilmis bir sehrin tüten dumanlari aslinda içimdeki bu puslu havaya sebep.
Ve içimde, aci bir kahvenin agizda biraktigi, kimi zaman gayet rahatsiz edici o buruk tat var yok olan gülüslerimden bana miras kalan.
Kahve çok sicak, dumanlari tütüyor içimde ve ben üsüyemiyorum zaten, Ankara’nin Kasim gecelerinde bile...
‘Sanirim bu kadar yeter, geri dönme zamani’ derken...
Hani taslar vardi yollara serptigim arkamdan, hani nehrimin kiyilarima biraktiklarindan...
Göremiyorum onlari, kahretsin her yerde sis var.
Taslari görmeyi birak, bastigim yeri dahi hissetmiyorum.
Sanirim düsüyorum.
Ne olur biri elimden tutsun!!!
Baktigim her nokta renkleriyle vedalasiyor.
Gördügüm yine o sis oluyor, yine o duman, o sicak karanlik ve o buruk tat...
salome...
10.11.2004
ankara-yurt kantini
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder